۱۳۸۹-۰۱-۲۷
روزی روزگاری در وب

گوگل ریدر واقعا نعمت بزرگیه. زود لود می‌شه و با یه نگاه می‌تونی بفهمی که کی آپ کرده و چی نوشته. اما لذت رفتن از این وبلاگ به اون وبلاگ یه چیزه دیگه بود. لذت وب‌گردی.  لذت کامنت گذاشتن. بحث کردن. این‌که نوشته‌های هر کسی رو تو قالب وبلاگش بخونی، یه چیز دیگه بود. انگار هر وبلاگ، خونه‌ایی بود و صاحبی داشت و صفایی. انگار هر وبلاگ برای خودش روح جداگانه‌ایی داشت. گوگل ریدر خیلی خوبه ولی روح نداره.

2 Comments:
Anonymous Mr.Moon said...
واقعا روح نداره

Anonymous میلاد said...
اما به وقتی که بیخود تلف نمیشه (واسه وبگردی و خوندن پستهای تکراری ) و عبور از فیلترینگ (مخصوصا واسه ماها) می ارزه ...